میم مثل من تو مثل عشق

نه مثل آسیه

نه مثل مریم

مثل خود خودتی

مثل خودت

مثل نام قشنگی

که با شعر بال می گرفتم

و با شعور

وهر روز

 بهانه می کردم

و یادم باشد

تا در تقویم

-        روز چهاردهم –

 را

صورتی بنویسم

از سیستان چشمت

تا بلوچستان نگاهت

نشانی ات را

از همسایه ای که

برف موهایش را

قدر می داند

جستجو کردم

و میزبانی

یاری مهربان

سرآغاز اولین نگاه

و دیاری سرسبزتر از باغ  خدا

و بارش نور

در جایی که

 - گمشده ها –

جان می گیرند

و

 – غربت –

 گم می شود

و بعد

 سنگی از کوه

 برمی دارم

تا مهربانی را بزاید

و شب نشینی

 زیر نور ماه

و درختی که

تکیه گاه عشق بود و

 تا خدا

جاری می شد

در شبهایی

 که بوی اقاقی

بهار را

جاودانه می ساخت

می خواهم

در تقویم یادها

روز چهاردهم را

برای همیشه

 صورتی بنویسم

و هرروز

 بهانه کنم

شعر را

شعور را

و تورا

که مثل خود خودتی

نه مثل مریم

نه مثل آسیه

و نه مثل من

که هنوز

 دلواپس صدایی هستم

که می خواند :

( د ر یا

 اولین عشق مرا

 ب ر دی ....)

سزاوار رفتنیم

شاید تا برهوت همراهی مان کنند

سزاوار رفتنیم

شاید اشکها

غبار چشمها را

بیرون کنند

امروز

دلواپس فردائیم

نمی خوابیم

شاید – ساعتها – بیدارمان نکنند

سزاوار رفتنیم

بردار کوله بار

هرچند شرمسار

هنگام رفتن است .

امکانات